چگونه بی قرار نباشم
...مگر قرار نبود
چگونه دست دلم را بگیرم
ودر کنار دلتنگی هایم
قدم بزنم
در این خیابان
که پر از چراغ و چشمک ماشینهاست
!نه آقایان
مسیر من با شما یکی نیست
از سرعت خود نکاهید.
من آداب دلبری نمی دانم
کرشمه بلد نیستم
من تنها مادری نگرانم
مادری نگران برای دخترم
مادری نگران برای مادرم
مادری نگران برای تو
که سرفه می کردی
و صدایت
...گرفته به گوش می رسید
گر چه با لطف تو من غرق در گناهان هستم
باز از کرده خود سخت پشیمان هستم
این همه میوه ممنوعه سر راه من است
چه کنم؟ آدمم و در پی عصیان هستم
هم از این بودن و تکرار به تنگ آمده ام
هم از آن آتش خشم تو هراسان هستم
آن چنان با من بد کرده محبت کردی
که ز درگاه تو از شرم گریزان هستم
پشت خم ناشده در پیش تو را می شکنم
که گمان برده من ز تیره شیطان هستم
و دگر بار تو در من فوران خواهی زد
و چه کفری است پس از آنکه: من انسان هستم.
سلام.
از پنجره ی همیشه باز تخیل، خیابان های آبان ماه را نگاه می کنم.خیابانی که در کوچه ی بیستم آن اولین گریه ام را به پاییز هدیه کردیم.
خیابان های آبان ماه همیشه مرا به یاد خستگی کاج ها و کلاغ های پیری می اندازد که آن روز، واژه های شعرم را برایشان ریختم تا گرسنه نمانند... و یادم می آید چقدر سفارش می کردی که هیچ شبی را جز بر بالش شعر سر به زمین نگذارم.
آبان ماه چقدر بوی شعرهای عاشقانه ی حافظ را می دهد.
می دانی؟ عاشقانه ترین کتاب های شعر امروزی طعم گس می دهند.
ایراد نگیر، خودم می دانم حق با آفتاب گردان هاست که روز های پرپرشده ی نیامدنت را با چرخش چشمان خود فریا می کشد.
از من نخواه صبور باشم. چند آبان دیگر باید منتظر بمانم؟... همین.
تقدیم به دوستان آبانی ام:بتول-محبوبه و معصومه
دوباره کوچه، ماه و باد و یک نفر که نیست
و یک نفر که روی بند بند هر ستاره ای سه تار می نواخت
و ماه از حیاط خانه شان همیشه بال می گرفت
و زندگی که روی بامشان بار می گرفت و برگ
و کوچه ای که ناتمام مانده روی رد پاش
و کوچه باغ روشنی که غصه مانده روی برگهاش
دوباره حرفهای تازه ای که روی هم
و خواب های تازه ای که زود می پرند
دوباره کوچه، ماه و ما و هیچ کس که نیست
و هیچ کس که نیست که باغ در التهاب رنگی اش شکوفه زار پس دهد
و یک نفر که نیست
به روی نرده های صف کشیده دور تاک ها
کنار آن دری که زنگ می زند دور چشم هاش که زنگ هم نزد
بهار هم که نیست
و یک نفر که نیست برگ برگ خاطرات را
نشانده روی بازوان باد
دوباره کوچه نیست، ماه نیست و یک نفر که نیست، نیست
روز روشن است و شب که نیست
ولی صدای تیرگی بلند می شود بلند میان پچ پچ درختها و رودها
میان هق هق پرنده ای که سر نهاده غم به روی بالهاش
زمین پر از ترانه است و ما کنار این حصار ها
دوباره شیهه می کشیم و راه را همیشه اشتباه می رویم
که هیچ کس که نیست، که یک نفر که نیست
برگرفته از کتاب"و کوچه ای که ناتمام مانده روی رد پاش"
شاعر: مرضیه طاهری
پابلو نرودا
برگردان از متن انگلیسی : روشنک بیگناه
طفلکی ها
چه چیزی لازم است تا در این سیاره
بتوان در آرامش با یکدیگر عشق بازی کرد؟
هر کسی زیر ملافه هایت را میگردد
هر کسی در عشق تو دخالت می کند
چیزهای وحشتناکی می گویند
در باره ی مرد و زنی که
بعد از آن همه با هم گردیدن
همه جور عذاب وجدان
به کاری شگفت دست می زنند
با هم در تختی دراز می کشند
از خودم می پرسم
آیا قورباغه ها هم چنین مخفی کارند
یا هر گاه که بخواهند عطسه می زنند
آیا در گوش یکدیگر
در مرداب
از قورباغه های حرامزاده می گویند
و یا از شادی زندگی دوزیستی شان
از خودم می پرسم
آیا پرندگان
پرندگان دشمن را
انگشت نما می کنند؟
آیا گاو های نر
پیش از آنکه در دیدرس همه
با ماده گاوی بیرون روند
با گوساله هاشان می نشینند و غیبت می کنند؟
جاده ها هم چشم دارند
پارک ها پلیس
هتل ها، میهمانانشان را برانداز می کنند
پنجره ها نام ها را نام می برند
توپ و جوخه ی سربازان در کارند
با مأموریتی برای پایان دادن به عشق
گوشها و آرواره ها همه در کارند
تا آنکه مرد و معشوقش
ناگزیر بر روی دوچرخه ای
شتابزده
به لحظه ی اوج جاری شوند.
