امروز که این نامه را برایت می‌نویسم، بیشتر می‌شناسمت. اما چگونه می‌توان دنیای شگرفی را با همین چند روز و چند ساعت و چند سال شناخت. ذهن و روح خودم را این گونه آرام می‌کنم که نبود این آشنایی، جز یادآوری دوستی ازلی‌مان. از دورترین نقاط ایران نیامده‌ایم که با هم دوست شویم، آمده‌ایم تا دوستی با اصالتمان را بازگو کنیم. این را برای تسکین درد دوری نمی‌گویم، چرا که سال‌ها از هم دور افتاده بودیم و مشتاقانه انتظار بازیافتن یکدیگر را می‌کشیدم. مشتاقانه نبود، ورق‌زدن روزنامه‌ی سراسر اسم و فامیل نتایج کنکور؟ دنبال چه می‌گشتی بجز تکه‌های گمشده‌ات در مسیر تکامل. مشتاقانه نبود دوستی بی‌مقدمه‌ی ما؟ چگونه باور کنم بی هیچ معرفتی، بی هیچ سابقه و اعتمادی اینقدر سریع با هم دوست شدیم. چشم‌هایت را بگشا تا ببینی دوست‌تر از آنیم که مسافت‌ها از هم بازمان بدارند؛ و چه استادانه می‌گوید:

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

شاید این آخرین نامه‌ای باشد که برایت می‌نویسم، و چه ارزشمند شده‌اند کلمات، آنقدر که جرأت خرج کردنشان را ندارم. نمی‌خواهم از مکررات بگویم؛ از خاطرات تلخ و شیرین که امروز با وجود همراهی چون تو تماماً شیرین می‌نمایند. می‌خواهم از آنی سخن بگویم که هرگز در میان نگذاشتیم. چه بود در تو و در من که این طنین بی‌کلام محبت را می‌نواخت. از ماورا نمی‌گویم، خودت بهتر می‌دانی چه می‌گویم. این تنها تشابه دو رقم از شماره دانشجویی نیست، در آن سه تای دیگر با خیلی‌ها مشترکم؛ اما تو فرق داری. آرمشی که در کلام و نگاه تو موج می‌زند بی‌نظیر است. چگونه است که هر چه می‌گویی بر دل می‌نشیند؟ چگونه است که در تو هیچ عیب و نقصی نمی‌بینم؟ چگونه است که با تو بودن را به همه چیز ترجیح می‌دهم؟ بودنت امنیتی برایم فراهم می‌کند که در غیبت تو قدر آن را می‌دانم. با این همه باز هم فکر می‌کنی که این رشته‌های نامرئی گسستنی است؟ بارها شنیده‌ایم که می‌گوید:

بعد از تو هیچ در دل سعدی گذر نکرد

آن کیست در جهان که بگیرد مکان دوست

این همه از آن تو، اما در من چه می‌گذرد؟ با این جهان بگذاری و بگذری چه کنم؟ عجب توشه‌ای اندوختم که با تو بودن را آموختم؛ و فردا اگر نباشی بی تو بودن را باید بیاموزم. خواهم آموخت، اما چگونه این تضاد معنی را می‌توان پذیرفت؟ چگونه تفسیر کنیم آن دوری و بی خبری را؛ و چه مصلحتی است، گذشتنی را بر ماندنی ترجیح دادن. امروز اگر لایق بدانی تو را دوست خطاب می‌کنم. پس بیا هم‌پیمان شویم تا حداقل‌ها را در حفظ و احیای این دوستی رعایت کنیم؛ و بگذار فراموش نشود، آن روزهایی که سرنوشتمان را می‌ساختیم در کنار هم بودیم. از فراموشی نمی‌هراسم که نام تو از این به بعد یک دنیا مفهوم را برایم تداعی می‌کند؛ از آن می‌هراسم که از با تو بودن‌ها و گفتن‌ها و دیدن‌ها تا کجا باید تنزل کنم؛ و چه طنز لطیفی است که باید از تو به همین یک نام بسنده کنم. در آغاز جویای نام تو بودم و همان برایم ماند. سخن سر رفت.

ای دوست برایت آرزوی خوشبختی و سعادتمندی می کنم و یقین بدار که خود را در آن سهیم می دانم. اما برای من:

گیرم که فلک همدم و هم‌راز آید

ناسازی دهر بر سر ساز آید

یاران موافق از کجا جمع شوند

وین عمر گذشته از کجا بازآید...