دست های کوچک من به خدا نمی رسد

 و شاخسار باورم

 از دیوار کاهگلی احساس بالاتر نمی رود

 تو که بالا می نشینی و

 بزرگ می بینی

 ساقه ی بلند نیایشت را

 به شاخه ی من بیاویز

 تا خدا را که آنسوی آبی بلند

 تو را انتظار می کشد

 در شمعدانی های خاموشم

روشن کنم.

شعرازمرضیه طاهری

برگرفته از کتاب:و کوچه ای که مانده روی ردپاش